آینهلغتنامه دهخداآینه . [ ی ِ ن َ / ن ِ ] (اِ) آهن مصقول و آهن پرداخت کرده و شیشه و بلور پشت بزیبق کرده که صور اشیاء خارجی در آن افتد. مرآت . آیینه . آبگین . آبگینه . و از آن مس
اینهلغتنامه دهخدااینه . [ ن َ / ن ِ ] (پسوند) صورت قابل تلفظ «ینه » علامت نسبت که در آخر کلمات آید چون : پلاسینه . نرینه . مکینه . عنبرینه . دیرینه و... رجوع به «ینه » شود.
عینهلغتنامه دهخداعینه . [ ع َ / ع ِ ن ِ هی / ن َ هو ] (از ع ، ق مرکب ) عین آن . خود آن . ظاهراً مخفف بعینه است که در تشبیهات مستعمل میشود. (آنندراج ) : گل به چشمم عینه پیراهن یو
آینه ٔ زانولغتنامه دهخداآینه ٔ زانو. [ ی ِ ن َ / ن ِ ی ِ ](ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) رجوع به آیینه ٔ زانو شود.
آینه ٔ سکندرلغتنامه دهخداآینه ٔ سکندر. [ ی ِ ن َ ی ِ س ِ ک َ دَ] (اِخ ) آینه ٔ سکندری . رجوع به آینه ٔ سکندری شود.
آینه ٔ اسکندرلغتنامه دهخداآینه ٔ اسکندر. [ ی ِ ن َ ی ِ اِ ک َ دَ] (اِخ ) آینه ٔ سکندری . رجوع به آینه ٔ سکندری شود.