آوینهواژهنامه آزاد(تالشی) آئینه؛ از واژۀ آب و پسوند «ینه» تشکیل شده و به معنی آبگونه است که به مانند آب انعکاس نور دارد و تصویر را نشان می دهد.
اوینهلغتنامه دهخدااوینه . [ اُ ی ْ ن َ ] (اِ) ذرع اهالی نمسه (اتریش ) راگویند و معادل است با دوازده گره . (ناظم الاطباء).
آینه ٔ زانولغتنامه دهخداآینه ٔ زانو. [ ی ِ ن َ / ن ِ ی ِ ](ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) رجوع به آیینه ٔ زانو شود.
آینه ٔ سکندرلغتنامه دهخداآینه ٔ سکندر. [ ی ِ ن َ ی ِ س ِ ک َ دَ] (اِخ ) آینه ٔ سکندری . رجوع به آینه ٔ سکندری شود.
آینه ٔ اسکندرلغتنامه دهخداآینه ٔ اسکندر. [ ی ِ ن َ ی ِ اِ ک َ دَ] (اِخ ) آینه ٔ سکندری . رجوع به آینه ٔ سکندری شود.
آینه ٔ اسکندریلغتنامه دهخداآینه ٔ اسکندری . [ ی ِ ن َ ی ِ اِ ک َ دَ] (اِخ ) آینه ٔ سکندری . رجوع به آینه ٔ سکندری شود.
آینهواژهنامه آزاددر زبان کردی آینه به صورت "آوینه"تلفظ میشود.ترکیب( آو+وینه).( آو:آب)+(وینه:صورت،عکس،تصویر).پس آوینه یعنی حالتی که در آب صورت خود را دیدن و در قدیم مثل آینه در آ
بابااحمدیلغتنامه دهخدابابااحمدی . [ اَ م َ ] (اِخ ) جزء طایفه ٔ دورکی از ایل بختیاری ایران شعبه ای از هفت لنگ . دارای شعب ذیل مباشد: کشکی ، سراج الدین وند، درویش ، اوینه . (جغرافیای