آهویلغتنامه دهخداآهوی . (اِ) (در حال اضافه ) آهو. غزال : یارب آن آهوی مشکین بختن بازرسان وآن سهی سرو خرامان بچمن بازرسان .حافظ.
آهویلغتنامه دهخداآهوی . (اِ) (در حال اضافه ) عیب : ولیکن نبیند کس آهوی خویش ترا روشن آید همی خوی خویش . فردوسی .چنین گفت آنکس که آهوی خویش ببیند بگرداند آیین و کیش . فردوسی .چه
احویلغتنامه دهخدااحوی . [ اَ وا ] (ع ص ) سیاه . سیاه مایل بسبزی . || سرخ مایل بسیاهی . || سیه گونه . گندم گونه . || سیاه لب . سیاه فام لب و جز آن . (زوزنی ) (مهذب الاسماء). کبود
احویلغتنامه دهخدااحوی . [ اَ وا ] (ع ن تف ) نعت تفضیلی از حوایة و حی ّ. حاوی تر. گِردگیرنده تر. شامل تر.