آلبالولغتنامه دهخداآلبالو. (اِ) آلبالی . آلوبالو. قسمی گیلاس که میوه ٔ آن سرخ و ترش است . قراصیا . جراسیا. قاراسیا. آلوی ابوعلی . نمتک .
آلبالوگویش خلخالاَسکِستانی: albâlu دِروی: albâlu شالی: âlbâlu کَجَلی: albalu کَرنَقی: âlbâli کَرینی: âlbâlu کُلوری: albâlu گیلَوانی: âlbâlu لِردی: albâlu
آلبالوگویش کرمانشاهکلهری: âlu:bâlu: گورانی: âlu:bâlu: سنجابی: âlu:bâlu: کولیایی: âlu:bâlu: زنگنهای: âlu:bâlu: جلالوندی: âlu:bâlu: زولهای: âlu:bâlu: کاکاوندی: âlu:bâlu: هوزمانوند
آلبالو گیلاس چیدنفرهنگ انتشارات معین(دَ) (مص ل .) مجازاً صفتی برای چشم وقتی که نگاه می کند، ولی نمی بیند. حالتی برای چشم شخصی که مواد نشئه زا مصرف کرده .