آفندلغتنامه دهخداآفند. [ ف َ ] (اِ) جنگ . خصومت : دلیر و جهانسوز و پرخاشخرجز آفند کاری ندارد دگر. فردوسی .آورد پیامی که مبادا که خوری می مستک شوی و عربده آغازی و آفند.سوزنی .
آفندفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهجنگ؛ پیکار؛ نبرد؛ دشمنی: ◻︎ ابری بفرست بر سر ری / بارانْش ز هول و بیم و آفند (بهار: ۲۸۸).
افندیلغتنامه دهخداافندی . [ اَ ف َ ] (اِخ ) عبداﷲبن عیسی اصفهانی الاصل ، سپس در تبریز سکونت کرد. وی از مشاهیر علمای امامیه و از معروفترین آثار او «ریاض العلماء» است که در چند مجل
افندیلغتنامه دهخداافندی . [ اَ ف َ ] (ترکی ، اِ) لقبی است در عثمانی بمنزله ٔ آقا در فارسی . (ناظم الاطباء). و این کلمه در ترکی از بیگ محترم تر است . مأخوذ از یونانی و در ترکی عث