ازدهلغتنامه دهخداازده . [ اَ دَ / دِ ] (اِ) رمص . خیم چشم که در گوشه ٔ چشم گرد آید : شعری دو است یکی را عبور خوانند برای آنکه مجره را عبره کند، دیگر غمیصا و آن تصغیر غمیص بود، م
ازدهلغتنامه دهخداازده . [ اَ زِ دَ / دِ ] (اِ) افعی : کشیش الافعی ؛ آواز پوست ازده . کشکشه ؛ از پوست بانگ برآوردن ازده . (منتهی الارب ).و ظاهراً از ریشه ٔ اَژی اوستائی به معنی م
ازدهاءلغتنامه دهخداازدهاء. [ اِ دِ ] (ع مص ) کبر و ناز کردن . تکبر کردن . (منتهی الارب ). || سبک و سهل داشتن کسی را. (منتهی الارب ). سبک گرفتن . خوار گرفتن . || جنبانیدن باد درخت
ازدهادلغتنامه دهخداازدهاد. [ اِ دِ ] (ع مص ) کم شمردن . (منتهی الارب ). اندک شمردن عطا. (تاج المصادر بیهقی ): فلان یزدهد عطاء فلان ؛ ای یعده زهیداً، ای قلیلا. (منتهی الارب ).
ازدهارلغتنامه دهخداازدهار. [ اَ دِ ] (اِخ )محرف اردهار از نواحی کاشان . رجوع بمحاسن اصفهان مافروخی ص 16 و رجوع به اردهال در همین لغت نامه شود.
ازدهارلغتنامه دهخداازدهار. [ اِ دِ ] (ع مص ) درخشیدن . روشن گردیدن : ازدهر الوجه . (منتهی الارب ). ازدهر السراج ؛ تلألأ و اضاء. (قطر المحیط). || بدل نگاهداشت کردن و در دل داشتن
ازدهاءلغتنامه دهخداازدهاء. [ اِ دِ ] (ع مص ) کبر و ناز کردن . تکبر کردن . (منتهی الارب ). || سبک و سهل داشتن کسی را. (منتهی الارب ). سبک گرفتن . خوار گرفتن . || جنبانیدن باد درخت
ازدهادلغتنامه دهخداازدهاد. [ اِ دِ ] (ع مص ) کم شمردن . (منتهی الارب ). اندک شمردن عطا. (تاج المصادر بیهقی ): فلان یزدهد عطاء فلان ؛ ای یعده زهیداً، ای قلیلا. (منتهی الارب ).