آرهلغتنامه دهخداآره . [ رَ / رِ ] (اِ) حفره ای که دندان در آن جای دارد : بادام چشمکانت رخنه شود موسه (کذا)وآن سی ّودو گهرها هم بگسلد ز آره .خسروی .
ارحلغتنامه دهخداارح . [ اَ رَح ح ] (ع ص ) مرد فراخ کف پا که همه بزمین رسد. (منتهی الارب ). کسی که پای وی هموار بر زمین نشیند. (تاج المصادربیهقی ). پهن پای . (زوزنی ). آنکه پایش
ارهلغتنامه دهخدااره . [ اَ رَ / رِ / اَرْ رَ / رِ ] (اِ) ابزاری درودگران را از آهن بشکل تیغه ای بلند و باریک که دسته ای چوبین دارد و یک لبه ٔ آن دندانه دار و تیز است که در برید
ارّهگویش کرمانشاهکلهری: hařa گورانی: hařa سنجابی: hařa کولیایی: hařa زنگنهای: hařa جلالوندی: hařa زولهای: hařa کاکاوندی: hařa هوزمانوندی: hařa