آذریونفرهنگ انتشارات معین( ~.) 1 - (ص مر.) آذرگون ، آتش رنگ . 2 - (اِمر.) نوعی شقایق که کنارش سرخ و میانش سیاه باشد.
آذریونلغتنامه دهخداآذریون . [ ذَرْ ] (اِ مرکب ) گلی باشد زرد که در میان زغب و پرزی با ریشه های سیاه دارد و خوش بوی نیست . و ایرانیان دیدار آن را نیک دارند و در خانه بپراکنند. (از
قوطومالغتنامه دهخداقوطوما. (معرب ،اِ) آذریون و آن بیخ خاری است که به شیرازی چوبک اشنان خوانند. (برهان ) (تحفه ٔ حکیم مؤمن ) (آنندراج ).