آدم حسابی

حسابی . [ ح ِ ] (ص نسبی ) منسوب به حساب . فرد کامل . هر چیز که قدر و شانی داشته باشد. (آنندراج ): آدم حسابی . زن حسابی . نجار حسابی . طبیب حسابی : حسن تو حسابی

حسابی

فرهنگ فارسی عمید / قربان‌زاده

۱. مربوط به حساب.۲. [عامیانه، مجاز] راست؛ درست: حرف حسابی.۳. بی‌عیب‌و نقص؛ بی‌کم‌وکاست: شغل حسابی.۴. [عامیانه، مجاز] متشخص: آدم حسابی.

بیسروپا

فرهنگ مترادف و متضاد

اوباش، پاشنهترکیده، شرتیشپکی، پست، رذل، ول، فرومایه، ولگرد، هرزه ≠ آدم حسابی

مرد

لغت‌نامه دهخدا

مرد. [ م َ ] (اِ) انسان نرینه . آدمیزاد نر. جنس نر از انسان . نوع نر از آدمی . مقابل زن که نوع ماده است . (ناظم الاطباء) : مردیش مردمیش را بفریفت مرد بود از دم

ناحسابی

لغت‌نامه دهخدا

ناحسابی . [ ح ِ ] (ص مرکب ) در تداول عامه ، کسی که به حق راضی نشود. کسی که به حرف حساب گردن ننهد.- آدم ناحسابی ؛کسی که حق و حساب نمیداند. که حرف حساب نمی زند.