آبیاریلغتنامه دهخداآبیاری .[ آب ْ ] (حامص مرکب ) کار آبیار. سقایت : به آبیاری دولت بباغ نصرت شاه بسال فتح گل خارمند شد بویا. خوندمیر مورخ .- آبیاری کردن ؛ آب دادن . مشروب کردن .
ابیاریلغتنامه دهخداابیاری . [ اَب ْ ] (ص نسبی ، اِ) منسوب به ابیار. || دیبائی مُخطَّط و راه راه لطیف و نازک بافته و بهترین آن ابیاری کافوری بوده است : از درج برد و مخفی و ابیاری و
آبیاری کردنگویش خلخالاَسکِستانی: âviyâri kard.e دِروی: âviyâri kard.en شالی: âviyâri kard.an کَجَلی: ow dârd.an کَرنَقی: ow dâšt.an کَرینی: âv dâšt.an کُلوری: âviyâri kard.en گیلَو