آئینفرهنگ نامها(تلفظ: ā’in) (پهلوی) کیش ، روش ، دین ، شیوهی مناسب و مطلوب ؛ (در قدیم) جلال و شکوه ، عادت و خوی .
اعینلغتنامه دهخدااعین . [ اَ ی َ ] (اِخ ) ابوبکربن عتاب حسن بن طریف بغدادی بدین لقب اشتهاردارد. وی بسال 240 هَ . ق . درگذشت . (لباب الانساب ).
اعینلغتنامه دهخدااعین . [ اَ ی َ ] (اِخ ) ابن اعین از طبیبان سرشناس سرزمین مصر بود و او را کتابی است در «امراض العین و مداواتها». وی بسال 385 هَ . ق . درگذشت . (از اعلام زرکلی )
اعینلغتنامه دهخدااعین . [ اَ ی َ ] (اِخ ) ابن تمیم . در عقدالفرید چنین آمده : قالت عائشة: قتل اﷲ مُذَمَّماً بسعیه علی عثمان ترید محمداً اخاها... و ساق الی اعین بن تمیم هواناً فی
اعینلغتنامه دهخدااعین . [ اَ ی َ ] (اِخ ) ابن ضبیعةبن ناجیةبن غفال بن محمدبن سفیان بن مجاشعبن دارم تمیمی حنظلی دارمی . پسر برادر صعصعةبن ناجیة و جد فرزدق . صاحب استیعاب او را ذک
عدالت آئینلغتنامه دهخداعدالت آئین . [ ع َ / ع ِ ل َ ] (ص مرکب ) کسی که دادگر و عادل باشد. کسی که عدالت پیشه ٔ خود کند : به وجود فائض الجود سلاطین عدالت آئین منوط و مربوط. (حبیب السیر