چغدلغتنامه دهخداچغد. [ چ ُ ] (اِ) کوچ باشد و گروهی عام کُنگُر خوانند. (فرهنگ اسدی ). کوچ و بوف و چغو و کنگر. (از حاشیه ٔ فرهنگ اسدی چ اقبال ). بمعنی جغد است و آن پرنده ای است ب
جغدلغتنامه دهخداجغد. [ ج ُ ] (اِ) پرنده ای است از تیره ٔ «بوبنیده » که در پرهای دور چشمش دوائر نامنظمی است و همان پرها شاخکهای گوش او را تشکیل میدهد. دردنیا سی نوع از این پرنده
غدلغتنامه دهخداغد. [ غ َ ] (ع اِ، ق ) فردا، اصله غدو، حذفت الواو بلاعوض ، و قد جاء علی الاصل ، نسبت بدان ، غدی و غَدَوی . (منتهی الارب ). و النسبة الیه غدی و ان شئت قلت غدوی .
ایستادهاندگویش خلخالاَسکِستانی: vəndardayn دِروی: vəndarda.ynd(ə) شالی: vənd.inde کَجَلی: vendard.end کَرنَقی: vəndardandə کَرینی: vəndardandə کُلوری: vəndard.ində گیلَوانی: vənder
میرفتندگویش خلخالاَسکِستانی: ašin دِروی: ši.ənd(ə) شالی: ši.mbe کَجَلی: me.šš.end کَرنَقی: še'yndə کَرینی: še'ynde کُلوری: šində گیلَوانی: šind لِردی: šess.endə