جوبجولغتنامه دهخداجوبجو. [ ج َ /جُو ب ِ ج َ / جُو ] (ق مرکب ) جوجو. پاره پاره و ذره ذره . (شرفنامه ٔ منیری ) (آنندراج ) (برهان ) : جوبجو جور دلستان برگیردل جوجوشده ز جان برگیر. خ
بِـفرهنگ واژگان قرآنبه - در ( مثلاً در عبارت "فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً "معنی "در" می دهد :و در آن (وقت) در ميان جمعی (از دشمن) قرار گرفتند)
جُبِّفرهنگ واژگان قرآنچاه (جب به معناي چاهي است که سنگ بست نشده باشد يعني اطراف و ديوارهاش را با سنگ نچيده باشند ، و اگر سنگ بست باشد آن را بئر طوي گويند و غيابت گودالي را گويند که ا