واشللغتنامه دهخداواشل . [ ش ِ ] (ع ص ) روان . جاری . (از اقرب الموارد). || جبل واشل ؛ کوه که پیوسته از آن آب زهد. (منتهی الارب ) (آنندراج ). سیلان پیداکننده . (از اقرب الموارد).
اشللغتنامه دهخدااشل . [ اَ ش َل ل ] (ع ص ) رجل اشل ؛ مرد تباه دست . مؤنث : شَلاّء. (منتهی الارب ). شل دست . (تاج المصادر بیهقی ). مردی که دست او شل باشد یعنی دست او تباه باشد