گرانبارلغتنامه دهخداگرانبار. [ گ ِ ] (ص مرکب ) کسی که بار گران دارد. سنگین بار. آنکه بار او سنگین است : ساز سفرم هست و نوای حضرم هست اسبان سبکبار و ستوران گرانبار. فرخی .کیست که از
گرانبار رفتنلغتنامه دهخداگرانبار رفتن . [ گ ِ رَ ت َ ] (مص مرکب ) بسنگینی رفتن . ناراحت رفتن : بر عین غین گشته زخجلت ز عین مال چون حرف غین بین که گرانبار میروم .خاقانی (دیوان چ عبدالرسو
گرانبار شدنلغتنامه دهخداگرانبار شدن . [ گ ِ ش ُ دَ ] (مص مرکب ) سنگین بار شدن . دارای بار گران گشتن : پس به بلاد عبدالقیس شد و هر عرب که آنجا یافت همه را بکشت و هرکه بجست به ریگ بادیه
گرانبار کردنلغتنامه دهخداگرانبار کردن . [ گ ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) سنگین کردن بار. ثقیل کردن حمل . وزین نمودن بار : بفرمود شه تا از آن خاک زردشتربان صد اشتر گرانبار کرد. نظامی . || بسیار
گرانبار گردانیدنلغتنامه دهخداگرانبار گردانیدن . [ گ ِ گ َ دَ ] (مص مرکب ) و گرانبار گردیدن ؛ سنگین گردانیدن و گردیدن . ثقیل نمودن و ثقیل شدن : به لشکر مگو ورنه از بیم سیم گرانبار گردند و یا