گفتیلغتنامه دهخداگفتی . [ گ ُ ت َ / ت ِ ] (ق ) مانا. همانا. پنداری . ظاهراً. گویا.گویی : نرم نرمک ز پس پرده به چاکر نگریدگفتی از میغ همی تیغ زند گوشه ٔ ماه . کسایی .هوا گفتی از
گفتیگویش خلخالاَسکِستانی: bâtər دِروی: bât.ər شالی: bât.əre کَجَلی: bâhât.ər کَرنَقی: bâtə.re کَرینی: bâtə.re کُلوری: bât.ər گیلَوانی: bâtəre لِردی: bât.ərə
گفتیگویش کرمانشاهکلهری: wateɪ گورانی: wateɪ سنجابی: wateɪ کولیایی: awateɪ زنگنهای: wateɪ جلالوندی: vetɪ زولهای: vetɪ کاکاوندی: vetɪ هوزمانوندی: vetɪ
گفتیگویش اصفهانی تکیه ای: bedvât طاری: bedvât طامه ای: bod(v)ât طرقی: bedvât/ bedât کشه ای: bedvâ نطنزی: badvât
جفتیلغتنامه دهخداجفتی . [ ج ُ ] (حامص ) برابری . مساوات . یکسانی . تساوی . || مشابهت . (اشتنگاس ). مانندگی . همگونی . همگونگی . || اتصال . (اشتنگاس ). پیوستگی . || همسری . شوهری
کوفتیلغتنامه دهخداکوفتی . (ص نسبی ) مبتلابه کوفت . سیفلیسی . کوفتی و آتشکی . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). آدم کوفت گرفته . مبتلا به مرض سیفلیس . (فرهنگ لغات عامیانه ٔ جمالزاده ).
فتیلغتنامه دهخدافتی . [ ف َ تا ] (ع ص ، اِ) جوان . (منتهی الارب ). جوان نورسیده . (اقرب الموارد). ج ، فتیان ، فِتْیة، فِتْوة، فُتُو، فُتی ّ. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) : گفت