سر شبگویش اصفهانی تکیه ای: ser-e šew طاری: saršum طامه ای: ser-e šum طرقی: sar-e šev / sar-e šum کشه ای: sar-e šev نطنزی: ser-e šow
سرشبلغتنامه دهخداسرشب . [ س َ رِ ش َ ] (ترکیب اضافی ، ق مرکب ) کنایه از اول شب . (آنندراج ) : تا به کی از سرشب تا به سحر نالیدن چند خوناب دل و لخت جگر خائیدن .محمدسعید اشرف (از
سرشبلغتنامه دهخداسرشب . [ س َ ش َ ] (اِ)شاهین و آن جانوری است شکاری . (برهان ) : پیوسته همی گوید آن سرشب تشنه بی آب ملک صبر دهد مر عطشان را. سنایی .نه بیش از کلنگ است سرشب بزورک
سرِ شبگویش خلخالاَسکِستانی: maqriba sar دِروی: darə maqrib شالی: darə maqrib کَجَلی: avval šav کَرنَقی: nimâsir کَرینی: nimâ sar کُلوری: maqrib ə sar گیلَوانی: marqibadas لِردی
سرِ شبگویش کرمانشاهکلهری: sar-e šaw گورانی: sar-e šaw سنجابی: sar-e šaw کولیایی: sar-e šaw زنگنهای: sar-e šaw جلالوندی: sar-e šaw زولهای: sar-e šaw کاکاوندی: sar-e šaw هوزمانوند
سرشبانلغتنامه دهخداسرشبان . [ س َ ش َ ] (اِ مرکب ) رئیس شبانان . مهتر چوپانان : بدو سرشبان گفت کای نامدارز گیتی من آیم بدین مرغزار. فردوسی .بپرسید از آن سرشبان راه شاه کز ایدر کجا