چاک نایلغتنامه دهخداچاک نای . (اِ مرکب ) فم حنجره . فم ِ قصبةالریة. مزمار. چاک صوت . (واژه های نو، فرهنگستان ایران ).
چاکنایglottisواژههای مصوب فرهنگستان[زبانشناسی] فاصلۀ میان تارآواها [زیستشناسی] دهانه یا مدخل نای که تارهای صوتی در آن قرار دارد
چاکناییglottalواژههای مصوب فرهنگستان1. مربوط به چاکنای 2. مشخصۀ گروهی از همخوانها که با انسداد یا سایش در چاکنای تولید میشوند 3. همخوانی که با انسداد یا سایش در چاکنای تولید میشود
چاکنایی شدنglottalizationواژههای مصوب فرهنگستانفرایندی آوایی که در آن بست چاکنایی بهصورت تولید دومین به آوا افزوده میشود متـ . چاکناییشدگی
چاکناییشدهglottalizedواژههای مصوب فرهنگستانویژگی یک واحد آوایی که در آن بست چاکنایی بهصورت تولید دومین به آوا افزوده میشود
مزمارلغتنامه دهخدامزمار. [ م ِ ] (ع اِ) نای . ج ، مزامیر. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (دهار). نی که آن را می نوازند. (آنندراج ) (غیاث ). نای که بزنند. (مهذب الاس
مضمارلغتنامه دهخدامضمار. [ م ِ ] (ع اِ) جای ریاضت دادن اسب . (منتهی الارب ) (آنندراج ). میدان اسب دوانی و جای ریاضت دادن اسب . (ناظم الاطباء). در غیاث نوشته که مضمار صیغه ٔ اسم ا
رخنه رخنهلغتنامه دهخدارخنه رخنه . [ رَ ن َ / ن ِ رَ ن َ / ن ِ ] (ص مرکب ) شکاف شکاف . چاک چاک . سوراخ سوراخ : تن نای شد رخنه رخنه ز غم که دیگر نخواهد برآمدش دم . فردوسی .زآن زمینها ک
درانلغتنامه دهخدادران . [ دَ / دَرْ را ] (نف ) صفت بیان حالت از دریدن . درنده . در حال دریدن : و آن یکی همچو ببر درانا. عبید زاکانی .- جامه دران ؛ چاک زنان در جامه : یاران به س
پرلغتنامه دهخداپر. [ پ َ/ پ ِرر ] (اِ) قصبه و انبوبه و نای گونه ای شاخی ، که بر آن چیزهای خرد چون مو رسته و تن و بال پرندگان بدان پوشیده است . ریش . || بال و پر. (برهان ). جنا