سوراخ دیوارگویش اصفهانی تکیه ای: holdifâl طاری: hol طامه ای: hul طرقی: hel کشه ای: hel نطنزی: hol-e difâl
سوراخِ دیوارگویش خلخالاَسکِستانی: barja دِروی: barja شالی: barija کَجَلی: divâr-e hüla کَرنَقی: lujən کَرینی: barja کُلوری: barija گیلَوانی: darja لِردی: gəvl
سوراخِ دیوارگویش کرمانشاهکلهری: kwenâǰa گورانی: kwenâǰa سنجابی: kwenâǰa کولیایی: kwenâǰa زنگنهای: kwenâǰa جلالوندی: kwenâǰa زولهای: kwenâǰa کاکاوندی: kwenâǰa هوزمانوندی: kwenâǰa
سوراخفرهنگ مترادف و متضاد۱. رخنه، سوفار، شکاف، فرج ۲. ترک، ثقبه، ثلمه، روزن، روزنه، منفذ ۳. مجرا ۴. لانه ۵. چاله، حفره، گودال ۶. غار، مغاک، نقب ۷. بیغوله، گوشه پرت و دور افتاده ۸. پستو،
رخنهلغتنامه دهخدارخنه . [ رَ ن َ / ن ِ ](اِ) راهی که در دیوار واقع شده باشد. (ناظم الاطباء) (از لغت محلی شوشتر نسخه ٔ خطی کتابخانه ٔ مؤلف ) (برهان ). سوراخ دیوار و جز آن . (انج
خاکریزلغتنامه دهخداخاکریز. (نف مرکب ، اِ مرکب ) ریزنده ٔ خاک . مرادف خاک انداز. || بمعنی اول سوراخ دیوار قلعه که برای دفع دشمنان سازند. (آنندراج ) : شد از برج تا خاکریز حصارز هندی
پاچنگفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. دریچه.۲. روزن.۳. سوراخ دیوار: ◻︎ مال فراز آری و نگاه نداری / تا ببَرند از در و دریچه و پاچنگ (ابوعاصم: شاعران بیدیوان: ۲۶۳).
روزنلغتنامه دهخداروزن . [ رَ / رُو زَ ] (اِ) در اوستا رئوچنه ، پهلوی روچن ، هندی باستان روچنه شهمیرزادی لوجن ، گیلکی لوجنه . (از حاشیه برهان قاطع چ معین ). هر سوراخ و شکاف و منف
فرضةلغتنامه دهخدافرضة. [ ف ُ ض َ ] (ع اِ) دهانه ٔ جوی . (منتهی الارب ). رخنه ای که آب از آن سرازیر شود و رخنه ای که از آن آب کشند. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). || سوراخ دیوار