املحلغتنامه دهخدااملح . [ اَ ل َ ] (ع ص ) سپید سیاهی آمیخته . (منتهی الارب )(ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). سپیدی اندک که بااو سیاهی آمیخته باشد. (از مؤید الفضلاء). || کبود.
آملهلغتنامه دهخداآمله . [ م ِ / م ُ ل َ / ل ِ ](اِ) آملج . نام درختی هندی که ثمره ٔ آن را نیز آمله گویند. طعم آن ترش و عفص و نازک چون آلوگوجه ببزرگی گردکانی و خردتر درخت آن ببال
املح بخاراییلغتنامه دهخدااملح بخارایی . [ اَ ل َ ح ِ ب ُ ] (اِخ ) ملا میر عظیم . از شاعران قرن سیزدهم هجری است . رجوع به فرهنگ سخنوران شود.
املح الناسلغتنامه دهخدااملح الناس . [ اَ ل َ حُن ْ نا ] (اِخ ) نام یا لقب مادر المستکفی باﷲ خلیفه ٔ عباسی بوده . (از تاریخ الخلفای سیوطی ص 263).
املحاحلغتنامه دهخدااملحاح . [ اِ ل ِ ] (ع مص ) سپید سیاهی آمیز شدن .(منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). سیاه سپید شدن . (مصادر زوزنی ). || سیاه و سپید شدن گوسفند. (تاج المصا
املحانلغتنامه دهخدااملحان . [ اَ ل َ ] (اِخ ) بصیغه ٔ تثنیه ،دو آب از آن ِ بنی ضبه در لغاط. (از معجم البلدان ).
املح بخاراییلغتنامه دهخدااملح بخارایی . [ اَ ل َ ح ِ ب ُ ] (اِخ ) ملا میر عظیم . از شاعران قرن سیزدهم هجری است . رجوع به فرهنگ سخنوران شود.
املح الناسلغتنامه دهخدااملح الناس . [ اَ ل َ حُن ْ نا ] (اِخ ) نام یا لقب مادر المستکفی باﷲ خلیفه ٔ عباسی بوده . (از تاریخ الخلفای سیوطی ص 263).
املحاحلغتنامه دهخدااملحاح . [ اِ ل ِ ] (ع مص ) سپید سیاهی آمیز شدن .(منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). سیاه سپید شدن . (مصادر زوزنی ). || سیاه و سپید شدن گوسفند. (تاج المصا
املحانلغتنامه دهخدااملحان . [ اَ ل َ ] (اِخ ) بصیغه ٔ تثنیه ،دو آب از آن ِ بنی ضبه در لغاط. (از معجم البلدان ).
امیلحلغتنامه دهخداامیلح . [اُ م َ ل ِ ] (ع اِ) مصغر املح . (از معجم البلدان ).- ما امیلحه ؛ چه شور گردانیده است آنرا، و فعل مصغر منحصر است به ما امیلحه و ما احیسنه [ و ما احیلاه