آینه کاریلغتنامه دهخداآینه کاری . [ ی ِ ن َ / ن ِ ] (حامص مرکب ) نشاندن آینه های خرد بر دیوار خانه و سقف آن بنظم و ترتیب خاص ، زینت را.
آینه کاریفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهزینت دادن سقف یا دیوارهای داخل ساختمان با چسباندن قطعههای کوچک آیینه به شکلهای هندسی.
اینهلغتنامه دهخدااینه . [ ن َ / ن ِ ] (پسوند) صورت قابل تلفظ «ینه » علامت نسبت که در آخر کلمات آید چون : پلاسینه . نرینه . مکینه . عنبرینه . دیرینه و... رجوع به «ینه » شود.
آینه خانهلغتنامه دهخداآینه خانه . [ ی ِ ن َ / ن ِ ن َ ](اِ مرکب ) اطاقی که آن را آینه کاری کرده باشند. || (اِخ ) نام بنائی از آثار صفویه باصفهان .