ابوسعید
لغتنامه دهخدا
ابوسعید. [ اَ س َ ] (اِخ ) خُدری . سعدبن مالک بن سنان بن ثعلبه ٔ انصاری خزرجی . صحابی است . و نسبت او به خُدره حی ّ از انصار است . او از حفّاظ مکثرین و بجنگ احد سیزده ساله بود. وی را برسول صلوات اﷲ علیه عرض کردند و رسول برای صغر سن او را از ملازمت جیش منع فرمود و پدر او گفت یا رسول اﷲ وی سطبر استخوانست و پیامبر نظر در او افکند و به رد او امر کرد. لکن وی بپانزده سالگی در غزای بنی المصطلق در رکاب رسول جهاد کردو در دیگر مشاهد نیز حضور یافت و به سال 74 هَ .ق . درگذشت . و مشهور است که گور او باسلامبول در محلّه ٔ ایوانسرای بحوالی جامع قعریه است لکن در تواریخ این شهرت بثبوت نپیوسته است . رجوع به حبط ج 1 ص 250 شود.