مضیعلغتنامه دهخدامضیع. [ م ُ ] (ع ص ) رجل مضیع؛ مرد بسیارضیعه . (منتهی الارب ). مرد بسیارضیعه ؛ یعنی دارای آب و زمین بسیار. || کسی که ضایع میکند و تلف مینماید وآنکه بی بهره میکن
مضیعلغتنامه دهخدامضیع. [ م ُ ض َی ْ ی ِ ] (ع ص ) ضایع و هلاک کننده . (منتهی الارب ). ضایعکننده . (غیاث ) (آنندراج ). ضایعکننده و هلاک نماینده . (ناظم الاطباء). و رجوع به مضیاع ش
مضیعةلغتنامه دهخدامضیعة. [ م َ ع َ / م َ ی َ ع َ ] (ع اِ) جای هلاکت . یقال فلان بدار مضیعة؛ ای بدار ضیاع . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از محیطالمحیط). جای هلاکت . (آنندراج