گلشکرلغتنامه دهخداگلشکر. [ گ ُ ش ِ ک َ ] (اِ مرکب ) مرکبی از شکر وبرگ گل و بهترین آن آفتابی است و گاهی بجای قند، شهد اندازند و آنرا گل انگبین خوانند و جلنجبین معرب آن است . (آنند
گلشکرفرهنگ انتشارات معین( ~ . ش کَ یا کَّ) (اِمر.) معجونی از برگ گل سرخ و شکر یا قند که برای تقویت معده به کار می بردند.
گلشکرفرهنگ نامها(تلفظ: gol še(a)kar) ]گل + شکر= در قدیم به مجاز) لب معشوق ، زیبارو[ ، لب گلگون معشوق ، گلِ زیبارو.
گل شکرفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهمعجونی از گلبرگهای گلسرخ و شکر یا قند که در قدیم به عنوان مسهل به کار میرفت؛ گلقند: ◻︎ صدهزاران جان تلخیکش نگر / همچو گل آغشته اندر گلشکر (مولوی: ۱۳۱)،
گلاشکردلغتنامه دهخداگلاشکرد. [ گ َ ک َ ] (اِخ ) مرکز دهستان بخش کهنوج شهرستان جیرفت واقع در 50000گزی باختر کهنوج ، سر راه فرعی جیرفت و رودخانه است . هوای آن گرم و دارای 900 تن سکنه
گلاشکردلغتنامه دهخداگلاشکرد. [ گ ُ ک ِ ] (اِخ ) نام یکی از دهستان نه گانه ٔ بخش کهنوج شهرستان جیرفت . این دهستان در باختر کهنوج واقع و محدود است از شمال به بخش سبزواران ، از خاور ب
گلبشکرلغتنامه دهخداگلبشکر. [ گ ُ ب ِ ش ِ ک َ ] (اِ مرکب ) گلقند. (ناظم الاطباء). گلشکر. رجوع به همین مدخل شود.
گلشهرلغتنامه دهخداگلشهر. [ گ ُ ش َ ] (اِخ ) نام زن پیران ویسه است که سپهسالار افراسیاب باشد . (برهان ) (آنندراج ) : که نگشاید این بند من هیچکس گشاینده گلشهر خواهیم و بس . فردوسی
خنیرهلغتنامه دهخداخنیره . [ خ َ رَ ] (اِ) جنسی از اوانی که اکثر گلشکر و آچار در آن دارند. (از شرفنامه ٔ منیری ).
گلقندلغتنامه دهخداگلقند. [ گ ُ ق َ ] (اِ مرکب ) نام اصلی گلشکری که در آفتاب تربیت یافته باشد نه بر آتش . و آنرا گلشکر و گلنگبین نیز گویند. (میزان الادویه ص 357). مربای گل سرخ که
گلقند اصللغتنامه دهخداگلقند اصل . [ گ ُ ق َ دِ اَ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) گلشکر که در آفتاب تربیت یافته باشد نه بر آتش . (الفاظ الادویه ). رجوع به گلقند آفتابی شود.
صفاهانلغتنامه دهخداصفاهان . [ ص ِ ] (اِخ ) مخفف اصفهان است : تب زده زهر اجل خورد و گذشت گلشکرهای صفاهان چه کنم . خاقانی .هادی امت و مهدی زمان کز قلمش قمع دجال صفاهان به خراسان یاب
طبرزدفشانلغتنامه دهخداطبرزدفشان . [ طَ ب َ زَ ف ِ ] (نف مرکب ) طبرزدریز : فقاع ِ گلابی ِ گلشکری طبرزدفشان از دم عنبری .نظامی .