مضلعلغتنامه دهخدامضلع. [ م ُ ل ِ ] (ع ص ) حمل مضلع؛ بار گران . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || و هو مضلع بهذا الامر؛ یعنی او تواناست به آن کار. (م
مضلللغتنامه دهخدامضلل . [ م ُ ض َل ْ ل َ ] (ع ص ) آنکه وفا به خیر نکند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). آنکه به خیر توفیق نیابد. (از اقرب الموارد). || مرد بسیار گمراه
مضلتلغتنامه دهخدامضلت . [ م َ ض ِل ْ ل َ ] (ع اِ) جای گمراهی و زمین که در او راه گم شود. (غیاث ). جای گمراهی و ضلالت و گمراهی . (ناظم الاطباء).
مضلعلغتنامه دهخدامضلع. [ م ُ ض َل ْ ل َ ] (ع ص ) جامه ٔ مخطط بصورت دوال از ابریشم و جز آن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). جامه ٔ مخطط و جامه ٔ منقش به شکل دنده ها. (ناظم الاطباء).
مضلوعهلغتنامه دهخدامضلوعه . [ م َ ع َ ] (ع ص ) ضلوعة. کمانی که دو چوب آن خم باشد و راستی و تمام چوب آن مشاکل کبد آن که قبضه گاه است باشد. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب
مضلةلغتنامه دهخدامضلة. [ م ِ / م َ ض َل ْ ل َ ] (ع ص ، اِ) ارض مضلة؛ زمین که راه گم شود در آن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). جای گمراهی و زمین که در او را
مضلتفرهنگ انتشارات معین(مَ ض لَُ) [ ع . مضلة ] (اِ.) 1 - جایی که انسان راه را گم می کند. 2 - ضلالت ، گمراهی .
ضلوعةلغتنامه دهخداضلوعة. [ ض َ ع َ ] (ع ص ) مَضلوعة.کمانی که در چوب آن خم باشد و راستی و تمام چوب آن مشاکل کبد آن که قبضه گاه است ، باشد. (منتهی الارب ).
خالدلغتنامه دهخداخالد. [ ل ِ ] (اِخ ) ابن قیس بن مضلل ، مردی از قوم بنی اسد است . (از منتهی الارب ).
اغواکنندهلغتنامه دهخدااغواکننده . [ اِ ک ُ ن َ دَ / دِ ] (نف مرکب ) گمراه کننده . بیراه کننده . مضل . آنکه بضلالت و گمراهی افکند. رجوع به اغوا شود.
گمراه کنندهلغتنامه دهخداگمراه کننده . [ گ ُ ک ُ ن َن ْ دَ / دِ ] (نف مرکب ) فاتِن . (منتهی الارب ). مُضِل ّ. به بیراهی اندازنده . سرگردان کننده . و رجوع به گمراه شود.
احمدلغتنامه دهخدااحمد. [ اَ م َ ] (اِخ ) علی قوم یوسف ثری . ساکن مکه ٔ شریفه . او راست : برهان المؤمنین علی عقائد المضلین ، طبع حیدرآباد بسال 1291 هَ . ق . (معجم المطبوعات ).
متیهةلغتنامه دهخدامتیهة. [ م َ هََ / م ُ هََ / م َ ی َ هََ ] (ع ص ) زمینی که در آن مردم گم شوند.ارض تیه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). مضلة. (محیطالمحیط) (تاج العروس ج 9 ص 383)
سربخلغتنامه دهخداسربخ . [ س َ ب َ ] (ع ص ) زمین فراخ نرم و زمینی که در آن راه گم شود. (منتهی الارب ). زمین فراخ . (مهذب الاسماء). الارض الواسعة المضلة. (اقرب الموارد).
عیهابلغتنامه دهخداعیهاب . (ع ص ) آنکه اورا به ضلالت نسبت کنند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). گمراه کننده و مضلل . (از اقرب الموارد).
مسکعةلغتنامه دهخدامسکعة. [ م َ ک َ ع َ / م ُ س َک ْ ک ِ ع َ ] (ع اِ) زمین بی علامت و نشان . (منتهی الارب ). زمین مضلل و گمراه کننده : فلان فی مسکعة من أمره ؛ در زمین گمراه کننده
مدللغتنامه دهخدامدل . [ م ُ دِل ل ] (ع ص ) هادی . راهنما. (ناظم الاطباء). راهنمون . دلیل . (یادداشت مؤلف ). دلالت کننده . هدایت کننده . (از متن اللغة). نعت فاعلی است از ادلال
احمدلغتنامه دهخدااحمد. [ اَ م َ ] (اِخ ) ابن محمدبن القاسم بن احمدبن خدیو الاخسیکثی ، مکنی به ابورشاد و ملقب بذوالفضائل ، از مردم اخسیکت و آن شهریست بفرغانه و آن را با تاء و ثاء
حافظ شیرازیلغتنامه دهخداحافظ شیرازی . [ ف ِ ظِ ] (اِخ ) خواجه شمس الدین محمد. جامع دیوان حافظ که عموماً او را محمد گلندام میدانند بر دیوان حافظ مقدمه ای نوشته و به مناسبت قدمت این سند