آستانة در (درگاه)گویش خلخالاَسکِستانی: âstâna/ səft دِروی: âssâna/ səft شالی: səft کَجَلی: âstâna کَرنَقی: bara bən کَرینی: səft کُلوری: səft گیلَوانی: səft لِردی: səft
آستانة در (درگاهی)گویش اصفهانی تکیه ای: bargâh طاری: pâšnabar طامه ای: âssune-ye bar طرقی: âssâna-ye bar کشه ای: kelâf-e bar نطنزی: pâšneber
آستانۀ در (درگاه)گویش کرمانشاهکلهری: darâna گورانی: derâna سنجابی: darâna کولیایی: derâna زنگنهای: darâna جلالوندی: derâna زولهای: darâna کاکاوندی: darâna هوزمانوندی: derâna
الغتنامه دهخداا. [ اَ ] (پیشوند) همزه ٔمفتوحه در زبانهای باستانی ما علامت سلب و نفی بوده ،چون : ابرنایو؛ نابرنا، نابالغ. اَمهرک َ؛ بی مرگ . (اوستائی ). اکرانه ؛ بی کنار، بی ک
ارد اوللغتنامه دهخداارد اول . [ اُ رُ دِ اَوْ وَ ] (اِخ ) پادشاه اشکانی . این شاه پس از برادربتخت سلطنت تمام ایران نشست . در باب سنه ٔ جلوس او اختلاف است بعضی 56 و برخی 55 ق . م .
تداعی معانیلغتنامه دهخداتداعی معانی . [ ت َ ی ِ م َ ] (ترکیب اضافی ،اِمص مرکب ) یکی از اعمال نفس ، که بدان تصور یک معنی ، معنی دیگر را به خاطر آرد. آقای دکتر سیاسی آرند: ... این طور بر
لیلیلغتنامه دهخدالیلی . [ ل َ لا ] (اِخ ) بنت سعدبن ربیعة. معشوقه ٔ قیس بن ملوح بن مزاحم ، معروف به مجنون لیلی : بلبل به غزل طیره کند اعشی راصلصل به نوا سخره کند لیلی را. منوچهر
چوبلغتنامه دهخداچوب . (اِ) ماده پوشیده از پوست ، تشکیل دهنده ٔ درخت اعم از ساقه و ریشه و شاخه ٔ آن . ماده ای سخت که ریشه وساقه و تنه و شاخه ٔ درخت را تشکیل میدهد. (از ناظم الاط