خرگاهلغتنامه دهخداخرگاه . [ خ َ ] (اِخ ) نام ایالتی بوده است : ز مرزی کجا مرز خرگاه بودازاو زال را دست کوتاه بود.فردوسی .
خرگاهلغتنامه دهخداخرگاه . [ خ َ ] (اِخ ) نام شهری بمصر در شمال بولاغ و نیز نام واحه ای بدانجا. (یادداشت بخط مؤلف ).
خرگاهلغتنامه دهخداخرگاه . [ خ َ ] (اِ مرکب ) جا و محل وسیع. (ناظم الاطباء) (برهان قاطع). مؤلف لغت نامه آنرا از «خر» بمعنی «بزرگ » و «گاه » بمعنی «جای » و «تخت » دانسته اند. || ج
خرگاهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهخیمۀ بزرگ؛ سراپرده. خرگاه زدن: (مصدر لازم) [قدیمی] خیمه زدن. خرگاه سبز (مینا، گردان): [قدیمی، مجاز] آسمان.
خرگاه خضرالغتنامه دهخداخرگاه خضرا. [ خ َ هَِ خ َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کنایه از آسمان . (یادداشت مؤلف ).
خرگاه خلخلغتنامه دهخداخرگاه خلخ . [ خ َ هَِ خ َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) کنایه از آسمان . (یادداشت بخط مؤلف ) : چو خاتون یغما بخلخال زرز خرگاه خلخ او برآورد سر.نظامی .
خرگاه خضرلغتنامه دهخداخرگاه خضر. [ خ َ هَِ خ ُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کنایه از آسمان . (برهان قاطع) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء).
خرگاه سبز گاوپشتلغتنامه دهخداخرگاه سبز گاوپشت . [ خ َ هَِ س َ زِ پ ُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کنایه از آسمان . (برهان قاطع) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
خرگاه سبزلغتنامه دهخداخرگاه سبز. [ خ َ هَِ س َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کنایه از آسمان . (ناظم الاطباء).
خرگاه سبزپشتلغتنامه دهخداخرگاه سبزپشت . [ خ َ هَِ س َ پ ُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کنایه از آسمان . (یادداشت بخط مؤلف ).
خرگاه شش طاقلغتنامه دهخداخرگاه شش طاق . [ خ َ هَِ ش َ / ش ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کنایه از عالم است : بسی گشتم در این خرگاه شش طاق شگفتی ها بسی دیدم در آفاق .نظامی .
خرگاه طارملغتنامه دهخداخرگاه طارم . [ خ َ هَِ رَ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) خانه ٔ زمستان : چه بهتر ز خرگاه و طارم کنون به خرگاه طارم درون آذران .منوچهری (دیوان ص 67).
خرگاه عشقلغتنامه دهخداخرگاه عشق . [ خ َ هَِ ع ِ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) کنایه از عشق است : یا رب دلی که در وی پروای خود نگنجددست محبت آنجا خرگاه عشق چون زد؟سعدی .
خرگاه فلکلغتنامه دهخداخرگاه فلک . [ خ َ هَِ ف َ ل َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) کنایه از آسمان است . (یادداشت بخط مؤلف ).
خرگاه فلک اشتباهلغتنامه دهخداخرگاه فلک اشتباه . [ خ َ هَِ ف َ ل َ اِ ت ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) خیمه ای که در بزرگی به آسمان ماند. (ناظم الاطباء).
خرگاه قمرلغتنامه دهخداخرگاه قمر. [ خ َهَِ ق َ م َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) کنایه از هاله باشد و آن دایره ای است که بعضی اوقات از بخار بهم میرسد چنانچه ماه مرکز آن دایره می گردد. (ب