خاک اندازلغتنامه دهخداخاک انداز. [ اَ ] (اِ مرکب ) ظرفی است از آهن که خاک و خاشاک خانه را پس از روبیدن در آن کرده بیرون ریزند. (آنندراج ) (انجمن آرای ناصری ). بیل مانندی باشد از نقره
خاک اندازفرهنگ انتشارات معین(اَ) (اِمر.) بیلچه ای دارای دستة کوتاه که از فلز یا پلاستیک سازند و با آن آشغال و غیره را به کمک جارو جمع کنند.
خاک اندازفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. وسیلهای بیلچهمانند از جنس فلز یا پلاستیک برای برداشتن خاکروبه، خاکستر و مانندِ آن.۲. جایی در بالای قلعه و حصار برای ریختن خاک و سنگ بر روی دشمن.
چمچه (خاک انداز)گویش کرمانشاهکلهری: xâk anâz گورانی: xâk anâz سنجابی: xâk anâz کولیایی: xâk anâz زنگنهای: xâk anâz جلالوندی: xâk anâz زولهای: xâk anâz کاکاوندی: xâk anâz هوزمانوندی: xâk a
چمچه(خاکانداز)گویش اصفهانی تکیه ای: xâkandâz طاری: xâkandâz طامه ای: xâkandâz طرقی: xâkandâz کشه ای: xâkandâz نطنزی: xâkendâz