رأس حلملغتنامه دهخدارأس حلم . [ رَءْ س ِ ح ِ ] (اِخ ) دماغه ای است در لیبی در نزدیکی بندر پلین . رجوع به ایران باستان ج 2 ص 572 شود.
زمین حلملغتنامه دهخدازمین حلم . [ زَ ح ِ ] (ص مرکب ) در بیت زیر ظاهراً کنایه از کسی که بسیار بردبار باشد : ردی دانش آرای یزدان پرست زمین حلم و دریادل و راددست .اسدی .
بی حلملغتنامه دهخدابی حلم . [ ح ِ ] (ص مرکب ) بی حوصله . نابردبار : دو کس دشمن ملک و دین اند یکی پادشاه بی حلم دویم زاهد بی علم . (گلستان ).
ذوالحلملغتنامه دهخداذوالحلم . [ذُل ْ ح ِ ] (اِخ ) لقب عامربن ظَرِب العدوانی است . واو اوّل کس است که در امر خُنثی گفت نگاه کنند تا به کدام از دو مخرج بول راند و حکم به ذکور یا اناث
ابومحلملغتنامه دهخداابومحلم . [ اَ م ُ ح َل ْ ل ِ ] (اِخ ) محمدبن هشام بن عوف تمیمی شیبانی . لغوی . معروف به ابن هشام . رجوع به محمد.. و رجوع به ابن هشام ... شود.
احلملغتنامه دهخدااحلم . [ اَ ل َ ] (ع ن تف ) حلیم تر. بردبارتر.- امثال : اَحلم ُ من الاحنف بن قیس . (المزهر جزء 1 ص 298).احلم من فرخ عقاب .
متحلملغتنامه دهخدامتحلم . [ م ُ ت َ ح َل ْ ل ِ ] (ع ص ) به تکلف بردباری نماینده .(آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). کسی که به تکلف بردباری و شکیبائی کند. (ناظم الاطب
محلملغتنامه دهخدامحلم . [ م ُ ح َل ْ ل ِ ] (ع ص ) کسی که بردبار میگرداند و امر به بردباری می کند. (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). بردبار گرداننده . (آنندراج ). رجوع به تحلیم ش
مدحلملغتنامه دهخدامدحلم . [ م ُ دَ ل ِ ] (ع ص ) اندازنده چیزی را از کوه ، یا در چاه اندازنده . (آنندراج ) (از ناظم الاطباء). نعت فاعلی است از دحلمة، به معنی از کوه یا در چاه فروا
عین محلملغتنامه دهخداعین محلم . [ ع َ ن ِم ُ ح َل ْ ل ِ ] (اِخ ) گویند چشمه ای است منسوب به «محلم »نام . و گویند نهری است در بحرین . و نیز گویند چشمه ای است جوشان و پرآب در بحرین که
تذحلملغتنامه دهخداتذحلم . [ ت َ ذَ ل ُ ] (ع مص ) فراهم آمدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).