چهاربالشلغتنامه دهخداچهاربالش . [ چ َ / چ ِ ل ِ ] (اِ مرکب )چهار متکا بوده که سلاطین و امرا وقت نشستن بر اطراف خود میگذاشتند. دو پشت سر و یکی بر طرف راست و یکی بر طرف چپ . (فرهنگ نظ
چهاربالشفرهنگ انتشارات معین( ~. لِ) (اِمر.) 1 - بالش های چهار - گانه ، که هنگام بر تخت نشستن پادشاه ، پشت سر و زیر پا و دو طرف او می گذاشتند. 2 - تخت ، مسند. 3 - چهار عنصر (آب ، خاک ، آت
چهاربالش نشینلغتنامه دهخداچهاربالش نشین . [چ َ / چ ِ ل ِ ن ِ ] (نف مرکب ) آنکه بر چهار بالش متکی شود. صدرنشین . مسندنشین . رجوع به چاربالش نشین شود.
چهاربالش ارکانلغتنامه دهخداچهاربالش ارکان . [ چ َ ل ِ ش ِ اَ ] (اِخ ) کنایه از خلفای اربعه باشد.(برهان ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). || (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) خیمه ٔ چهارگوشه . (برهان )
چهاربالش عزتلغتنامه دهخداچهاربالش عزت . [ چ َ / چ ِ ل ِ ش ِ ع ِزْ زَ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) مسند جلال و شکوه : در آن حرم که نهندش چهاربالش عزت جز آستان نرسد خواجگان صدرنشین را. سعدی
چهاربالش نهلغتنامه دهخداچهاربالش نه . [ چ َ / چ ِ ل ِ ن ِه ْ ] (نف مرکب ) مسندنهنده . رجوع به چاربالش نه شود.